MORE THAN WORD

เกินจะสรรหาถ้อยคำ

เพื่อนำมาปลอบประโลมหัวใจอันบอบช้ำของเธอ

ฉันมีเครื่องเล่นเอ็มพีสาม

ที่ฉันตั้งใจดาวน์โหลดเพลงบรรเลงด้วยเปียโน และ ไวโอลิน มาให้เธอ

จริง ๆ ฉันดาวน์โหลดเพลงที่บรรเลงด้วยกีร์ต้าคลาสสิค และ เชลโล มาด้วย

แต่ฉันคิดเอาเองว่าคงจะไม่ถูกใจเธอ

ฉันจึงดีลีทเพลงเหล่านั้นทิ้งไปเสียหมด

เธอกดเล่นเพลงตั้งแต่เทรคแรกเลยนะ

แล้วไล่เลียงฟัง หนึ่ง สอง สาม ตามลำดับ

จนถึงเทรคสุท้าย

ฉันคิดว่าเธอน่าจะมีความสุขขึ้นมาบ้าง

ฉันมีธุระที่จะต้องไปทำให้เสร็จ

เครื่องเล่นเอ็มพีสามนี้ 

ฉันให้เธอยืม-

ฉันให้เธอยืมจนกว่าหัวใจของเธอจะคืนดีดังเก่า

เมื่อนั้นฉันจะกลับมา-

กลับมาเอาเครื่องเล่นเอ็มพีสามของฉันคืน 

ฉันไปหล่ะนะ

บาย บาย.

วิปลาสนาการ

16 กรกฎาคม ๒๕๕๑

แด่กวีผู้ล่วงลับ

หิ่งห้อยหลงราตรีบินวนในม่านหมอกแห่งอรุณ

สีขาวนวลทำให้ทัศนียภาพพร่าเลือน

แสงแดดอ่อนไม่สามารถทะลุทะลวงผ่านลงมาได้

หิ่งห้อยกระพริบแสงสีเหลือง

เสียดายที่พลังของแสงไม่มีอานุภาพมากพอ

มวลหมอกบีบรัดตัวหมุนเป็นเกลียว

แรงลมมหาศาลยากทัดทาน

ปีกน้อยจึงมิอาจขยับขัดเขือน

แลปลิวลับหายไปในมวลหมอกผู้เกรี้ยวกราด

เมื่อฉันต้องกลับไป

ฉันยังคงรู้สึกเงียบเหงาและเปล่าเปลี่ยว

ทั้งที่ราบรอบตัวฉันมีมิตรสหายเปลี่ยนหน้าเข้ามาไม่ได้ขาด

ฉันยังคงรู้สึกแปลกแยกกับผู้คนร่วมสังคม

มิใช่เพราะฉันเกลียดชังพวกเขา

หากเป็นเพราะฉันชิงชังตนเอง

บ้างครั้งก้าวร้าวต่อมิตรภาพและความหวังดีจากผู้อื่น

บ้างครั้งฉันแสยะยิ้มและถ่มน้ำลายรดผืนดินเมื่อมีใครแสดงความเป็นห่วง

หากพวกเขารู้สักนิดว่าฉันเป็นฆาตกร  และหลบหนีออกจากที่จองจำ

พวกเขายังจะดีกับฉันอยู่ไหม 

ฉันไม่ได้ต้องการใคร

แต่ใครเหล่านั้นกลับยินดีมอบมิตรภาพอันงดงามให้ฉัน

หากพวกเขารู้สักนิดว่าฉันเป็นฆาตกร  และหลบหนีออกจากที่จองจำ

พวกเขาจะรู้สึกเสียดายมิตรภาพอันงดงามที่มอบให้ฉันไหม

ไม่นานนักฉันจะต้องถูกตามตัว 

และถูกจับกลับไปยังที่จองจำของฉัน 

วิญญาณของฉันผูกพันกับที่จองจำนั้น

ทุกค่ำคืนฉันยังคงฝันถึงลูกกรงเหล็กและกลิ่นเหม็นอับ 

ฉันฝันถึงแมลงสาบเพื่อนยาก  และหนูสกปรกเพื่อนตาย 

ฉันยังคงจำรสชาติความเจ็บปวดจากไม้กระบอกของผู้คุม

แต่ที่ฉันหนีมา

ฉันไม่ได้ต้องการมิตรภาพและความหวังดีจากใคร 

ฉันสำนึกผิดต่อบาปหนาของฉัน 

ฉันไม่ได้คิดจะย้อนเวลา  และข้ามไปยังอนาคต 

ที่ฉันหนีมา  เพียงเพราะฉันอยากหนี 

ฉันรู้ดีว่าฉันหนีไปไหนได้ไม่กี่น้ำดอก

เพราะวิญญาณของฉันผูกพันกับที่จองจำนั้น 

ขอบคุณสำหรับมิตรภาพและความหวังดี

ฉันจะเก็บรักษาไว้ในจิตวิญญาณ

เมื่อถึงเวลาที่ฉันต้องกลับไปยังที่จองจำของฉัน

ฉันจะนำมันติดตัวไปด้วย 

และฉันจะไม่มีวันหนีออกมาจากที่จองจำนั้นอีก

ตลอดชีวิต…