Posted on กรกฎาคม 16, 2008 by วิปลาสนาการ
เกินจะสรรหาถ้อยคำ
เพื่อนำมาปลอบประโลมหัวใจอันบอบช้ำของเธอ
ฉันมีเครื่องเล่นเอ็มพีสาม
ที่ฉันตั้งใจดาวน์โหลดเพลงบรรเลงด้วยเปียโน และ ไวโอลิน มาให้เธอ
จริง ๆ ฉันดาวน์โหลดเพลงที่บรรเลงด้วยกีร์ต้าคลาสสิค และ เชลโล มาด้วย
แต่ฉันคิดเอาเองว่าคงจะไม่ถูกใจเธอ
ฉันจึงดีลีทเพลงเหล่านั้นทิ้งไปเสียหมด
เธอกดเล่นเพลงตั้งแต่เทรคแรกเลยนะ
แล้วไล่เลียงฟัง หนึ่ง สอง สาม ตามลำดับ
จนถึงเทรคสุท้าย
ฉันคิดว่าเธอน่าจะมีความสุขขึ้นมาบ้าง
ฉันมีธุระที่จะต้องไปทำให้เสร็จ
เครื่องเล่นเอ็มพีสามนี้
ฉันให้เธอยืม-
ฉันให้เธอยืมจนกว่าหัวใจของเธอจะคืนดีดังเก่า
เมื่อนั้นฉันจะกลับมา-
กลับมาเอาเครื่องเล่นเอ็มพีสามของฉันคืน
ฉันไปหล่ะนะ
บาย บาย.
วิปลาสนาการ
16 กรกฎาคม ๒๕๕๑
Filed under: Uncategorized | 1 ความคิดเห็น »
Posted on กรกฎาคม 13, 2008 by วิปลาสนาการ
หิ่งห้อยหลงราตรีบินวนในม่านหมอกแห่งอรุณ
สีขาวนวลทำให้ทัศนียภาพพร่าเลือน
แสงแดดอ่อนไม่สามารถทะลุทะลวงผ่านลงมาได้
หิ่งห้อยกระพริบแสงสีเหลือง
เสียดายที่พลังของแสงไม่มีอานุภาพมากพอ
มวลหมอกบีบรัดตัวหมุนเป็นเกลียว
แรงลมมหาศาลยากทัดทาน
ปีกน้อยจึงมิอาจขยับขัดเขือน
แลปลิวลับหายไปในมวลหมอกผู้เกรี้ยวกราด
Filed under: Uncategorized | 1 ความคิดเห็น »
Posted on มิถุนายน 22, 2008 by วิปลาสนาการ
ฉันยังคงรู้สึกเงียบเหงาและเปล่าเปลี่ยว
ทั้งที่ราบรอบตัวฉันมีมิตรสหายเปลี่ยนหน้าเข้ามาไม่ได้ขาด
ฉันยังคงรู้สึกแปลกแยกกับผู้คนร่วมสังคม
มิใช่เพราะฉันเกลียดชังพวกเขา
หากเป็นเพราะฉันชิงชังตนเอง
บ้างครั้งก้าวร้าวต่อมิตรภาพและความหวังดีจากผู้อื่น
บ้างครั้งฉันแสยะยิ้มและถ่มน้ำลายรดผืนดินเมื่อมีใครแสดงความเป็นห่วง
หากพวกเขารู้สักนิดว่าฉันเป็นฆาตกร และหลบหนีออกจากที่จองจำ
พวกเขายังจะดีกับฉันอยู่ไหม
ฉันไม่ได้ต้องการใคร
แต่ใครเหล่านั้นกลับยินดีมอบมิตรภาพอันงดงามให้ฉัน
หากพวกเขารู้สักนิดว่าฉันเป็นฆาตกร และหลบหนีออกจากที่จองจำ
พวกเขาจะรู้สึกเสียดายมิตรภาพอันงดงามที่มอบให้ฉันไหม
ไม่นานนักฉันจะต้องถูกตามตัว
และถูกจับกลับไปยังที่จองจำของฉัน
วิญญาณของฉันผูกพันกับที่จองจำนั้น
ทุกค่ำคืนฉันยังคงฝันถึงลูกกรงเหล็กและกลิ่นเหม็นอับ
ฉันฝันถึงแมลงสาบเพื่อนยาก และหนูสกปรกเพื่อนตาย
ฉันยังคงจำรสชาติความเจ็บปวดจากไม้กระบอกของผู้คุม
แต่ที่ฉันหนีมา
ฉันไม่ได้ต้องการมิตรภาพและความหวังดีจากใคร
ฉันสำนึกผิดต่อบาปหนาของฉัน
ฉันไม่ได้คิดจะย้อนเวลา และข้ามไปยังอนาคต
ที่ฉันหนีมา เพียงเพราะฉันอยากหนี
ฉันรู้ดีว่าฉันหนีไปไหนได้ไม่กี่น้ำดอก
เพราะวิญญาณของฉันผูกพันกับที่จองจำนั้น
ขอบคุณสำหรับมิตรภาพและความหวังดี
ฉันจะเก็บรักษาไว้ในจิตวิญญาณ
เมื่อถึงเวลาที่ฉันต้องกลับไปยังที่จองจำของฉัน
ฉันจะนำมันติดตัวไปด้วย
และฉันจะไม่มีวันหนีออกมาจากที่จองจำนั้นอีก
ตลอดชีวิต…
Filed under: Uncategorized | 3 Comments »
