คือ คำนำ

ไม่ทราบว่าตนเองได้ห่างหายจากการเป็นสมาชิกภาพชุมชน Bloger มาเนิ่นนานปานใด  ห้วงยามที่ผ่านมานี้  ผมหาได้ใส่ใจต่อวันเวลาและการหมุนเวียนเปลี่ยนของฤดูกาล  การมีชีวิตเรื่อยเปื่อยมันก็มีความสุขดีไปตามอัตภาพแห่งตน  ผมยังคงสูบบุหรี่ทั้งที่ตั้งใจไว้ว่าจะเลิกให้ได้  ผมยังคงวุ่นวายอยู่กับซูปเปอร์สตาร์ประจำบ้าน  เหนื่อยนะครับกับการเลี้ยงเด็กสักคน  แต่มันก็มีความสุขไปอีกแบบเมื่อได้เห็นพัฒนาการของเขาในทุก ๆ วัน  และการได้อยู่กับลูกแทบจะทุกนาทีนี่แหละครับที่ทำให้เวลาในการขีด ๆ เขียน ๆ ของผมลดน้อยลงไปอย่างน่าใจหาย  ถึงปัจจุบันนี้ผมมีเรื่องสั้นทั้งหมด ๒ สองเรื่องที่เสร็จสมบูรณ์และควรค่าให้บรรณาธิการเสียเวลาอ่านและพิจารณา 

แต่ทว่าขณะนี้ลูกสาวของผมโตขึ้น  และเรียนรู้อะไรได้มากขึ้น  ผมจึงพอจะหาเวลามานั่งหน้าคอมพ์  คิด  เขียน  คุย  และใช้อินเตอร์เน็ทคราวละนานได้  ผมไม่แปลกใจตนเองเลย  ว่าเหตุใดผมจึงมุ่งหน้าเข้าสู่ชุมชน WordPress เพราะสหายของผมมากมายก็อยู่ที่นี่  นี่อาจจะเป็นการเรียกความสนุกสนาน  กลิ่นบรรยากาศเดิม ๆ ให้ผมได้สูดหายใจเข้าไปให้เต็มปอด

การกลับมาคราวนี้ไม่รู้ว่าจะมีอายุยืวยาวเพียงใด  แต่ก็หวังว่าสหายจะยังคงต้อนรับสมาชิกเก่าที่ห่างหายกันไปนาน

ด้วยมิตรภาพ

ปรัชญา  พงษ์พานิช