วันที่แม่ยิ้มออก

๑.
แล้วแม่ก็เดินออกมาจากบ้านหลังนั้นด้วยรอยยิ้มสดใส  ฉันเห็นรอยยิ้มนั้นของแม่เคลื่อนใกล้เข้ามาเรื่อยๆ  จังหวะการย่างก้าวของแม่สม่ำเสมอและผ่อนคลาย  มันเนิ่นนานเท่าไหร่แล้วนะที่ฉันไม่ได้เห็นรอยยิ้มและดวงหน้าอันสดใสเช่นนี้ของแม่  ฉันยิ้มรับเมื่อมือนิ่มนุ่มและอบอุ่นสัมผัสลงบนศีรษะของฉันอย่างอ่อนโยน  มันเนิ่นนานเท่าไหร่แล้วนะที่ฉันไม่ได้รับสัมผัสอันอ่อนโยนและอบอุ่นเช่นนี้จากแม่
 
๒.
ฉันจำได้เมื่อราวครึ่งปีที่ผ่านมาครอบครัวของเราเหมือนถูกสาปให้หาความสุขไม่ได้  พ่อและแม่มีเรื่องทะเลาะเบาะแว้งกันไม่เว้นแต่ละวัน  แม่หน้าหมองคล้ำ  ส่วนพ่อเองก็ดูไม่มีความสุข  สำหรับฉันการได้เห็นพ่อและแม่ทะเลาะกันเป็นเรื่องที่บั้นทอนความรู้สึกอย่างหาที่เปรียบไม่ได้  ฉันยังเด็ก  และฉันเองก็ไม่สามารถรู้และเข้าใจได้เลยว่าเพราะเหตุใดพ่อและแม่จึงต้องทะเลาะกันด้วย  และยิ่งนับวันเหตุการณ์ทำนองนี้ก็ไม่มีท่าทีว่าจะผ่อนคลายลงเลย  มีแต่จะทวีความรุนแรงขึ้นเสียด้วยซ้ำ  ตั้งแต่เกิดมาจนอายุครบแปดขวบได้ไม่นาน  ฉันไม่เคยเห็นพ่อทำร้ายร่างกายแม่  แต่แล้วฉันก็ต้องได้เห็นตอนที่เห็นพ่อนั่งคร่อมอยู่บนตัวแม่ที่นอนดิ้นรนเพื่อให้ตัวเองหลุดพ้นจากอำนาจของพ่อ  แล้วพ่อก็เริ่มฟาดฝ่ามือหยาบกร้านลงบนแก้มของแม่  ทีแล้วทีเล่า    จนฉันต้องเบือนหน้าหนีพยายามซ่อนน้ำตาที่เอ่อท้นขึ้นมาอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว  น้องชายตัวเล็กของฉันนั่งกอดเข่าร้องไห้จ้าอยู่ตรงมุมหนึ่งของบ้าน  ผสานกับเสียงร้องไห้ครวญครางด้วยความเจ็บปวดของแม่  พ่อผละออกจากตัวแม่คล้ายได้สติ แล้วเดินเข้ามาหาน้องชายของฉัน  พยายามจะเข้าไปอุ้มและปลอบประโลมให้คลายอาการตกใจ  น้องชายของฉันถอยหนีทั้งที่รู้ว่าไม่มีที่จะให้หนีอีกแล้ว ฉันเข้าใจความรู้สึกนั้นของน้องชายดีเพราะมันคงไม่ต่างจากความรู้สึกของฉันมากนัก  ฉันเห็นพ่อได้กลายร่างเป็นปีศาจไปแล้ว  ฉันรู้ว่าพ่อเองก็เสียใจกับสิ่งที่พ่อได้กระทำลงไปต่อหน้าพวกเรา  พ่อถอยห่างออกจากน้อง  แล้วหันมาบอกให้ฉันช่วยปลอบน้องแทน  พ่อคว้ากุญแจรถยนต์จากหลังตู้เย็นก้าวเดินออกไป  แล้วชะงักหยุดยืนอยู่ตรงประตูหน้าบ้าน  ก่อนจะหันกลับมามองภาพภายในบ้านอีกครั้ง  แล้วพ่อก็หันมาบอกฉันอีกครั้งว่า  เดี๋ยวพ่อจะกลับมา  ดูแม่  ดูน้องให้ดีด้วย  เสียงเครื่องยนต์ของรถพ่อดังไกลออกไปจนเงียบหาย  แม่จึงเข้ามากอดฉันและน้อง  แม่ร้องไห้อย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต  แม่พร่ำบอกกับฉันและน้องว่า  แม่ขอโทษ  แม่ไม่น่าไปเอาเงินเขามาเลย  หนูอย่าไปโกรธพ่อเขานะลูก  แม่คลายก้อนสะอื้นออกมาเป็นห้วงๆ  และกอดพวกเราแน่นขึ้น 
 
แม่ไม่น่าไปเอาเงินเขามาเลย   แม่ไม่น่าไปเอาเงินมาเลย 
ฉันได้ยินประโยคนี้เนิ่นนานก่อนที่จะเงียบหายไปพร้อมกับเปลือกตาของแม่ที่ปิดสนิท  แม่หลับไปอย่างยากเย็น  ทิ้งฉันและน้องให้นั่งกอดกันท่ามกลางแสงสีส้มจัดของดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลาลับฟ้า-
 ๓.
“วันนี้อยากกินอะไรดี”  แม่ถามฉันหลังจากที่ปีนขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซค์ของแม่ 
“ก๋วยเตี๋ยว”  ฉันบอกแม่  “ก๋วยเตี๋ยวเนื้อเปื่อยร้านตรงปากทางนะแม่อร่อยดี” 
 
แม่พยักหน้าและสตาร์ทเครื่อง  มอเตอร์ไซค์เคลื่อนไกลห่างออกจากบ้านหลังนั้นทุกวินาที  บ้านหลังนั้นดูเล็กลงและคลายความเคร่งขรึม [...]