เมื่อฉันต้องกลับไป

ฉันยังคงรู้สึกเงียบเหงาและเปล่าเปลี่ยว
ทั้งที่ราบรอบตัวฉันมีมิตรสหายเปลี่ยนหน้าเข้ามาไม่ได้ขาด
ฉันยังคงรู้สึกแปลกแยกกับผู้คนร่วมสังคม
มิใช่เพราะฉันเกลียดชังพวกเขา
หากเป็นเพราะฉันชิงชังตนเอง
บ้างครั้งก้าวร้าวต่อมิตรภาพและความหวังดีจากผู้อื่น
บ้างครั้งฉันแสยะยิ้มและถ่มน้ำลายรดผืนดินเมื่อมีใครแสดงความเป็นห่วง
หากพวกเขารู้สักนิดว่าฉันเป็นฆาตกร  และหลบหนีออกจากที่จองจำ
พวกเขายังจะดีกับฉันอยู่ไหม 
ฉันไม่ได้ต้องการใคร
แต่ใครเหล่านั้นกลับยินดีมอบมิตรภาพอันงดงามให้ฉัน
หากพวกเขารู้สักนิดว่าฉันเป็นฆาตกร  และหลบหนีออกจากที่จองจำ
พวกเขาจะรู้สึกเสียดายมิตรภาพอันงดงามที่มอบให้ฉันไหม
ไม่นานนักฉันจะต้องถูกตามตัว 
และถูกจับกลับไปยังที่จองจำของฉัน 
วิญญาณของฉันผูกพันกับที่จองจำนั้น
ทุกค่ำคืนฉันยังคงฝันถึงลูกกรงเหล็กและกลิ่นเหม็นอับ 
ฉันฝันถึงแมลงสาบเพื่อนยาก  และหนูสกปรกเพื่อนตาย 
ฉันยังคงจำรสชาติความเจ็บปวดจากไม้กระบอกของผู้คุม
แต่ที่ฉันหนีมา
ฉันไม่ได้ต้องการมิตรภาพและความหวังดีจากใคร 
ฉันสำนึกผิดต่อบาปหนาของฉัน 
ฉันไม่ได้คิดจะย้อนเวลา  และข้ามไปยังอนาคต 
ที่ฉันหนีมา  เพียงเพราะฉันอยากหนี 
ฉันรู้ดีว่าฉันหนีไปไหนได้ไม่กี่น้ำดอก
เพราะวิญญาณของฉันผูกพันกับที่จองจำนั้น 
ขอบคุณสำหรับมิตรภาพและความหวังดี
ฉันจะเก็บรักษาไว้ในจิตวิญญาณ
เมื่อถึงเวลาที่ฉันต้องกลับไปยังที่จองจำของฉัน
ฉันจะนำมันติดตัวไปด้วย 
และฉันจะไม่มีวันหนีออกมาจากที่จองจำนั้นอีก
ตลอดชีวิต…